دوست عزیزم شاتوت بالاترین و نویسنده وبلاگ تلخ نوشته ها از من دعوت کرده تا در ادامه یک بازی وبلاگی شرکت کنم که باید خود را به جای شخصیت های ماجرای دانشگاه زنجان بگذاریم. این هم حضور من در نقش شخصیت های این ماجرا.

من اگر جای وزیر علوم بودم. حتما، حتما، حتما، معاون دانشجویی دانشگاه زنجان را بشدت توبیخ می کردم. فکرشو بکن زشته، زشته، زشته، به خدا، تک خوری، زشته.

اگر جای معاون دانشجویی دانشگاه زنجان بودم. با توجه به اینکه مطمئن بودم آب از آب تکان نخواهد خورد و نهایتا مرا از دانشگاهی به دانشگاه دیگر منتقل خواهند کرد و یا شاید هم در پستی بهتر به کار گیرند. برای اتاق محل کار بعدیم حتما، درب محکم تری سفارش می دادم.

به جای دختر دانشجو، دختر دانشجو ؟ چه معنی داره اصلن دختر بره درس بخونه ؟ اونم تو دانشگاه ! که چی بشه ؟ تو مملکت مگه میذارن مدیر بشم یا وزیر ؟ منم که می خوام آخرش فقط کهنه بچه بشورم، واسه اینکار سواد نهضتی هم از سرم زیاده. به درک، نمی رم جلسه انضباطی. بعدشم به ریش این بابا می خندم.

اگر به جای دانشجویان دانشگاه زنجان بودم هرگز قاطی این دانشجو نماهای خرابکار و این عوامل استکبار جهانی نمی شدم. و از همین جا هم اعلام می کنم این قبیل دسیسه های صهیونیستی نه چیزی از ارزش های دکتر مددی ها کم می کنه و نه چیزی به ارزش های این دانشجو نماها اضافه می کنه.

هر کی هم خواست خودش بیاد بازی

می گویند، امروز روز زن است. بدون حاشیه و پرسش از چرایی انتخاب این روز به عنوان روز زن و فارغ از همه اما و اگر های پیرامون آن، می خواهم بپرسم کدام زن ؟

زنی که تا قبل از حادثه انقلاب قاضی دادگاه بود یا زنی که پس از آن یک شبه از مقام قضاوت به منشیگری دادگاه نزول کرد و مجبور به استعفا شد.

زنی که تا پیش از حودث انقلاب می توانست در صورت شایسته بودن وزیر باشد یا زنی که امروز حتی برای نمایندگی مجلس نیز با اکراه پذیرفته می شود.

زنی که استادش، استاد پیری که به جای پدر بزرگ اوست تاری از موی او را در حضور جمع دانشجویان به شوخی به دست می گیرد و چون خویشاوند بالانشینان است، نظامی فریاد وا مصیبتا و وا اسلاما سر می دهد و کفن پوشان برایش ردای سفید به تن می کنند و استادش اخراج می شود یا دخترک نگون بختی که به جرم کرده و نکرده باید که در برزخ و بیدادگاه شهوت و قدرت و در حصاری از دیوار ها تن به دیو نفس استاد بسپارد و چون فریاد بر کشد کل نظام برای خفه کردنش یکسره بپا می خیزد.

می گویند امروز روز زن است. کدام زن ؟ روز زهرا کاظمی، زهرا بنی یعقوب، یا روز مادر زهراست ؟ مادری که حسرت مادر شدن دخترش را به گور خواهد برد.

شاید نیز روز پرستو فروهر است. دختر پروانه اسکندری.

خلیج فارس همیشه خلیج فارس است.

بوده

هست

و خواهد بود …

.

با هر نگاه
بر آسمان اين خاک هزار بوسه ميزنم
نفسم را از رود سپيد و آسمان خزر و خليج هميشگي فارس ميگيرم
من نگاهم از تنب کوچک و بزرگ و ابوموسي نور ميگيرد
من عشقم را در کوه گواتر در سرخس و خرمشهر به زبان مادري فرياد خواهم زد
فرياد خواهم زد

تفنگم در دست سرودم بر لب
همه ي ايران را ميبوسم
من خورشيد هزار پاره ي عشق را بر خاک وطن مي آويزم
من خورشيد هزار پاره ي عشق را بر خاک وطن مي آويزم

اي وارثان پاکي من آخرين نگاهم
بر آسمان آبي اين خاک و خليج هميشگي فارس
فارس فارس خواهد بود

ساعت نزدیک شش بعد از ظهر بود و وقت آمدنش. التهابی شیرین سراسر وجودم رو فرا گرفته بود. معمولن سر ساعت شش به خانه می آمد. شوهرم را می گویم. و وقتی می آمد، وقتی نگاهم به نگاهش گره می خورد. هر چه غم و خستگی توی وجودم بود از بین می رفت.

وای که چقدر دوستش داشتم. عاشق لبخند هاش بودم. با تمام وجود لبخند می زد و تمام صورتش پر از شور بود و هیجان زندگی. از نگاهش می شد فهمید که چقدر از دیدنم خوشحال می شد. هر بار که بهم نگاه می کرد، شوق کسی توی نگاهش بود که گمشده ی هزاران ساله اش رو پیدا کرده و در تمام طول مدتی که با هم بودیم. ذره ایی از این شوق توی نگاهش کم نشده بود.

هر روز نزدیک آمدنش که می شد. تمام خاطرات گذشته یکباره از جلوی چشمم می گذشت. چقدر دزدانه همدیگر را می پاییدیم. چقدر به اسم نامه برای هم گل و بوسه فرستادیم. چقدر دور از چشم دیگران قرارهای عاشقانه گذاشتیم. چقدر با اطرافیان کلنجار رفتیم برای اثبات عشقی که برای خودمان به ثبوت رسیده بود و دیگران در پی اثباتش به دنبال دلیل و مدرک بودند.

با صدای چرخیدن کلید مثل همیشه از جا پریدم و او مثل همیشه با همان لبخند وارد شد. می خواهم بروم و مثل همیشه خودم را رها کنم در آغوشش اما چرا پاهایم خشک شده؟ چرا نمی توانم حرکت کنم؟ وحشت تمام وجودم را فرا گرفته از ترس فریاد می زنم و ..

از خواب می پرم و نگاهی به اطراف می اندازم، کنار دستم همان مرد اخموست که مدت هاست نامش شناسنامه ام را خط خطی کرده و وجودش روزهایم را کابوس.

خوابیده.

آهسته از جا بلند می شوم و در حالیکه تمام سعی خودم را می کنم که بهانه ایی برای غرولند ها و فریاد هایش درست نکنم. می روم که میز صبحانه را بچینم.

دوست عزیزم آریوبرزن از من خواسته بود تا در یک بازی وبلاگی قشنگ مشاعره ایی شرکت کرده و شعری انتخاب کنم که در آن یکی از کلمات آتش ، افسانه ، شراب و اندیشه وجود داشته باشد.

متاسفانه به خاطر اینکه مادرم پایش شکسته مجبورم فعلن مدتی را در خانه ی مادرم باشم و از ایشان پرستاری کنم و وقتی برای اینترنت و … ندارم.

بماند ….

از زمان دعوت آریوبرزن عزیز بسیار گذشته، اما من این شعر زیبا را برای پاسخ به دعوتش توی وبلاگم می گذارم.

يار من،‌ دلدار من،‌ غمخوار من
مايه ي اميد قلب زار من
دوريت امشب روانم تيره كرد
لشگر غم را به جانم چيره كرد
ز آتش اندوه، جانم پاك سوخت
اين دل رنجيده ي غمناك سوخت
روزگاري با تو روزي داشتم
در دل از عشق تو سوزي داشتم
چون شد آن ايام نغز دلپسند ؟
چون شدي تو دلبر مشكل پسند ؟
امشب از هر شب جهان زيباترست
آسمان در دلربایی محشر ست
گفته ام محشر، مكن با من ستيز
آسمان كرده ست گويي رستخيز:
رستخيز حسن و لطف و دلبری
محشر زيبايي و افسونگري
از خلال قطعه يي ابر سياه
مي درخشد دلکش و زیبنده ماه
زير نور او درختان بلند
کرده بر سر گوئیا سيمين پرند
تار و روشن، ‌شاخه هاي سرو و بيد
همچو قلب من پر از بيم و اميد
موج هاي سبزه از باد شمال
زیر نور مه چو امواج خيال
هر طرف آياتي از خوشحالي است
زين ميان جاي تو تنها خالي است
بوي پيچك ها مرا بي تاب كرد
پلك هايم آرزوي خواب كرد
خواب گفتم: لیک اين افسانه بود
بي تو و دور از تو خوابم كي ربود ؟
بلبلان با نغمه مستم مي كنند
بي خبر از بود و هستم مي كنند
وين نسيم خوش چو غوغا مي كند
دفتر انديشه را وا مي كند
دفتر ايام نغز رفته را
خاطرات اين دل آشفته را
صفحه صفحه مي گشايد در برم
كز گذشت عمر خود ياد آوردم
ديده ام شب هاي روشن بي شمار
ليك در خاطر ندارم يادگار
لحظه يي بهتر از آن هنگام ها
كز لبانم مي گرفتي كام ها

شعر: سیمین بهبهانی

اینم عکس هشت سالگی من.

و اما …

خدا رحمت کنه جوجو طلا را که منو به این بازی دعوت کرد.

و از دوستان خوبم تینا، کسپر، امیر رضا، نادر و حامد عزیز دعوت می کنم تا توی این بازی شرکت کنند.

بی تو شوریدگی چنان سرد است

که به بیزاریش نمی ارزد

بی تو عمر آن چنان پر از درد است

که به بیماریش نمی ارزد

بی تو ساغر به گردش آوردن

نه سروری نه حال می بخشد

بی تو مستی به جای بی خبری

پای تا سر ملال می بخشد

بی تو سیر و سفر به باغ بهشت

خیمه بردن به شوره زاران است

بی تو در بین جمع بنشستن

سر نهادن به کوهساران است

بی تو خواب نشاط آور صبح

همچو سنگی به سینه سنگین است

بی تو هر گونه لذت وعیشی

چون اجل در کنار بالین است

بی تو باد حیات بخش بهار

روح کش تر ز ابر پاییز است

بی تو لبخند هر شکوفه به باغ

چون سکوت خزان غم انگیز است

بی تو هر گونه شعر و سازی

داستان گوی نامردمی هاست

بی تو هر بانگ مرغ خوش خوانی

خبر شوم مرگ شادی هاست

بی تو هر خنده ی جنون آمیز

گریه بر گور آرزومندی است

بی تو هر خنده های محنت بار

گل بی بوی یاس پیوندیست

بی تو در بزم اهل دل رفتن

خود فریبی زشوق بی خبریست

بی تو هر شعر که بر زبان آید

سرگذشتی ز درد در بدری است

تا به چشمت کسی نظر نکند

خبر از حال من کجا دارد

بکن آزارم آنچه بتوانی

دل من هم بدان خدا دارد

 

شعر: معینی کرمانشاهی

یادت می آید پدر، پنج ساله بودم که مرا بر گردن خود نشانده و از این سوی شهر به آنسوتر ترهای شهر می بردی تا در میان انبوه جمعیتی فرو رویم که حق خود از استقلال و آزادی را فریاد می زدند.

و در میان فریادهایشان جمهوری، عدالت و برابری و سهمشان از بیت المال را یکجا طلب می کردند. یاد دارم که من از هجوم آن جمعیت رها شده می ترسیدم و تنها اطمینان و آغوش تو بود که مرا وامی داشت بر این ترس غلبه کنم.

اطمینانت به آینده ای بهتر برای خودت، برای من و برای خواهر کوچکترم. به اینکه دیگر مجبور نخواهیم بود در این گوشه ی دور افتاده شهر در یک خانه ی استیجاری یک وجبی با فقر روزگار گذرانیم. در حالیکه آنسوتر تر از ما کاخ هایی برپاست و در کنارش مردمانی که تازه لقبشان را فهمیده بودی، مستکبرین. همانطور که لقب خودمان را فهمیده بودی مستضعفین. و می گفتی حالا دور دور مستضعفین است.

یادت می آید عید همان سال را. ما باز هم برای برگزاری جشن عید هیچ نداشتیم. اما تو گفتی که باید به شهدا و خانواده هایشان فکر کنیم که عزیزی از دست داده اند. باید صبر کرد، چون آنان صبر می کنند. پدر جان مگر می توانستند کار دیگری کنند آنان. با این حال وعده ی عید آینده را دادی که نظام مستقر خواهد شد و … .

و در بهار مرا بغل کردی و پای صندوقهای رای بردی تا کارت سبز جمهوری اسلامی را در فصل سبز بهار در صندوق رای بیندازی به این امید که حالمان و روزمان به شود. یادت می آید نتیجه انتخابات را که اعلام کردند چقدر خوشحال بودی. انگار عالمی را با دستانت فتح کرده بودی و مدام زمزمه می کردی دیگر تمام شد. سهممان از نفت مال خودمان شد و دیگر برای قبض های آب و برق در بانک معطل نخواهم شد که همه چیز زین پس رایگان است.

یادت می آید در خلال همان سالهای نخست اعلام کردند به خانواده های پرجمعیت زمین رایگان و هزینه ی کمکی برای ساخت مسکن می دهند. و خانواده ی کوچک چهار نفره ی ما در عرض سه سال هفت نفره شد. اما باز هم مستاجر بودیم و تو همچنان امیدوار به آینده.

یادت می آید پدر هفت سال پس از آن همه شادی و سرخوشی به رختخواب بیماری نشستی و یکسالی بسترت را کنار درب تنها اتاقمان پهن کرده بودیم. بی آنکه بتوانیم دکتری قابل برایت بیاوریم و یا داروی مورد نیازت را به کفایت فراهم کنیم. آن روزها مادرم به هر دری زد و تمام داشت نداشته امان را فروخت. من و ناهید به مدرسه نرفتیم و برادرانم را کمتر خورانیدم و پوشانیدیم تا بلکه هزینه ی درمان تو فراهم شود و از بستر برخیزی و … .

پدر امروز هم یکی از روزهای پایانی اسفند ماه است. باز هم نزدیک عید است و من و همسرم که همه ی روز را تا پاسی از شب مشغول کار است نتوانسته ایم برای تنها کودکمان لباسی نو فراهم کنیم.

پدرم می دانی لقب جدیدمان چیست به ما می گویند قشر آسیب پذیر و مستکبرین آنروز نیز مرفهین بی درد امروزند.

پدرم آمده ام پیمان بشکنم، می دانی که بسیار دوستت دارم و یادم مانده است که در شب آخر دستم را گرفتی و به نام خواندی در حالی نای باز کردن چشم نداشتی و به من گفتی از هرچه گذشتی از انقلاب هرگز نگذر. پدرم نه دیگر بس است. دیگر این زمستان را تحمل نتوانم. ببخش که عهد می شکنم. اما بدان اینبار دیگر رای نخواهم داد. با اینکه بسیار دوستت دارم.

سالیان بسیاری می گذرند و من هنوز در این اندیشه ام که آیا برای دیدن چشمان یکدیگر تو باید آن زنجیر سردِ لعنتی را بر تن می کوفتی و دردش را تحمل می کردی؟

رضا شاه آنگاه که همراهی و همگامی خلق متعصب به دین را برای بسط و استحکام پایه های حکومت خود نیاز داشت، پای برهنه در پی دسته های عزادار و سوگوار در عزای امام سوم شیعیان روان بود و پیراهن خویش را بر تن می درید. 

پیشتر از آن شاهان قاجار نیز در پی سلسله صفوی بر قدر گذاردن و ارج نهادن مراسم های تعزیه و عزاداری دهه اول محرم بسیار کوشیدند و خود نیز پای ثابت این محافل بودند. شاهانی که در مدت زمامداریشان قسمتهای وسیعی از خاک میهنمان بواسطه بی لیاقتی آنان بر باد فنا رفت و امتیازات داده شده در دوران پر نکبت آنان ریشه های استعمار را در این مرز و بوم گسترانید.

امروز نیز شاهد برگی دیگر از این نوع سوگواری ها هستیم، هئیت دولت در پیشگاه خبرنگاران و اصحاب جراید، خود دسته عزاداری می شوند و بر سر و روی می کوبند که ای وای حسین کشته شد.

آشفته خاطرم که کدامین گوشه این سرزمین پاک می خواهد از این بوم و بر جدا شود و یا اینکه پای کدامین قدرت قرار است بر سر سفره اقتصاد این کشور بیش از این مسلط گردد.