رضا شاه آنگاه که همراهی و همگامی خلق متعصب به دین را برای بسط و استحکام پایه های حکومت خود نیاز داشت، پای برهنه در پی دسته های عزادار و سوگوار در عزای امام سوم شیعیان روان بود و پیراهن خویش را بر تن می درید.
پیشتر از آن شاهان قاجار نیز در پی سلسله صفوی بر قدر گذاردن و ارج نهادن مراسم های تعزیه و عزاداری دهه اول محرم بسیار کوشیدند و خود نیز پای ثابت این محافل بودند. شاهانی که در مدت زمامداریشان قسمتهای وسیعی از خاک میهنمان بواسطه بی لیاقتی آنان بر باد فنا رفت و امتیازات داده شده در دوران پر نکبت آنان ریشه های استعمار را در این مرز و بوم گسترانید.
امروز نیز شاهد برگی دیگر از این نوع سوگواری ها هستیم، هئیت دولت در پیشگاه خبرنگاران و اصحاب جراید، خود دسته عزاداری می شوند و بر سر و روی می کوبند که ای وای حسین کشته شد.
آشفته خاطرم که کدامین گوشه این سرزمین پاک می خواهد از این بوم و بر جدا شود و یا اینکه پای کدامین قدرت قرار است بر سر سفره اقتصاد این کشور بیش از این مسلط گردد.
